Ισχύει η γερμανική νομοθεσία για τους καταγγέλλοντες για την εγκατάστασή μου εκεί;

Για ένα γερμανικό υποκατάστημα ισχύει το γερμανικό δίκαιο, όχι το ολλανδικό

Ένα υποκατάστημα στη Γερμανία υπόκειται στις περισσότερες περιπτώσεις στο γερμανικό Hinweisgeberschutzgesetz (HinSchG), ανεξάρτητα από όσα είναι ήδη ρυθμισμένα στην Ολλανδία. Το γερμανικό δίκαιο λειτουργεί με το ίδιο όριο όπως ο ολλανδικός Νόμος για την προστασία των καταγγέλλων: από πενήντα υπαλλήλους υπάρχει υποχρέωση δημιουργίας εσωτερικού καναλιού αναφοράς. Η μέτρηση αφορά τον αριθμό των υπαλλήλων που εργάζονται στη Γερμανία, όχι το σύνολο ολόκληρου του οργανισμού παγκοσμίως. Ένας ολλανδικός εργοδότης με γερμανικό υποκατάστημα πενήντα ή περισσότερων υπαλλήλων αντιμετωπίζει έτσι δύο ξεχωριστούς νόμους που λειτουργούν παράλληλα: τον ολλανδικό για το ολλανδικό τμήμα και τον γερμανικό για το γερμανικό τμήμα.

Και κάτω από το όριο των πενήντα μπορεί να ισχύει η υποχρέωση, δηλαδή για εργοδότες στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες, τις επενδυτικές εταιρείες και στην πρόληψη της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας. Αυτή είναι η ίδια εξαίρεση με το ολλανδικό δίκαιο, με ελαφρώς διαφορετικές διατυπώσεις. Ένα γερμανικό υποκατάστημα που παραμένει κάτω των πενήντα υπαλλήλων δεν ξεφεύγει λοιπόν αυτόματα από την υποχρέωση εάν το υποκατάστημα δραστηριοποιείται σε έναν από αυτούς τους τομείς. Για το υπόλοιπο, η γερμανική ρύθμιση ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό την ίδια δομή με την ολλανδική: μια επιβεβαίωση λήψης και ένα χρονικό όριο για τις πληροφορίες σχετικά με την αξιολόγηση, ένας ρόλος για το Betriebsrat συγκρίσιμος με το ολλανδικό συμβούλιο εργαζομένων και ένα ίδιο εξωτερικό σημείο αναφοράς στο Bundesamt für Justiz.

Πού βρίσκεται: HinSchG και άρθρο 8 της Οδηγίας

Η γερμανική υποχρέωση για εσωτερικό κανάλι αναφοράς προβλέπεται στο Hinweisgeberschutzgesetz, με το όριο και την τομεακή εξαίρεση στο § 12 Abs. 3 HinSchG. Αυτός ο νόμος είναι η γερμανική εφαρμογή του άρθρου 8 της Οδηγίας (EU) 2019/1937, της ίδιας EU Οδηγίας που αποτελεί τη βάση του ολλανδικού Νόμου για την προστασία των καταγγέλλων — γι' αυτό και οι δύο νόμοι παρουσιάζουν τόσο μεγάλη ομοιότητα, ενώ είναι πράγματι δύο ξεχωριστοί εθνικοί νόμοι που ισχύουν ο καθένας για τη δική του επικράτεια.