Μπορούν τα περιφερειακά γραφεία μιας ομάδας να μοιράζονται ένα κανάλι αναφοράς;

Η κοινή χρήση επιτρέπεται, αλλά μόνο για οντότητες έως 250 υπαλλήλων

Ναι, επιχειρήσεις εντός ομίλου μπορούν να χρησιμοποιούν κοινές υπηρεσίες για την παραλαβή και διερεύνηση καταγγελιών, αλλά αυτό ισχύει μόνο για οντότητες με 50 έως 249 υπαλλήλους. Ένας όμιλος του οποίου τα επιμέρους τμήματα εμπίπτουν σε αυτό το εύρος μπορεί επομένως να επιλέξει να δημιουργήσει ένα μοναδικό κανάλι καταγγελιών που να λειτουργεί ταυτόχρονα για πολλές θυγατρικές με ένα μόνο σημείο παραλαβής και μία δομή διερεύνησης που ακολουθεί τις ίδιες προθεσμίες και διαδικασία για όλες τις συνδεδεμένες οντότητες.

Αυτή η εξαίρεση δεν ισχύει για οντότητες με 250 ή περισσότερους υπαλλήλους: θεωρείται ότι έχουν δικό τους κανάλι, ακόμα και αν είναι τμήμα ενός ομίλου που πληροί κατά τα λοιπά τις προϋποθέσεις για κοινή χρήση. Ο αριθμός των υπαλλήλων της μητρικής εταιρείας ή του ομίλου στο σύνολό του δεν είναι το σημείο αναφοράς — πρόκειται για το μέγεθος της επιμέρους νομικής οντότητας. Ένας όμιλος με μία μεγάλη εταιρεία διακυβέρνησης και ορισμένες μικρότερες θυγατρικές μπορεί επομένως να βρεθεί σε ένα μικτό σενάριο: τα μικρότερα τμήματα κοινοποιούν ένα κανάλι, τα μεγαλύτερα έχουν δική τους υπηρεσία. Ό,τι ωστόσο παραμένει σε ισχύ, ανεξάρτητα από το εάν ένα κανάλι κοινοποιείται: το συμβούλιο εργασίας κάθε συνδεδεμένης οντότητας διατηρεί το δικό του δικαίωμα συγκατάθεσης στη ρύθμιση που ισχύει για αυτή την οντότητα, και οι προθεσμίες για την παραλαβή της επιβεβαίωσης και την αξιολόγηση εξελίσσονται ανά καταγγελία, όχι ανά όμιλο.

Ό,τι ρυθμίζει το άρθρο 8 της οδηγίας

Αυτή η δυνατότητα προκύπτει από το άρθρο 8 της οδηγίας (ΕΕ) 2019/1937, η οποία αποτελεί τη νομική βάση για τους εθνικούς νόμους προστασίας διαφυγόντων, συμπεριλαμβανομένου του ολλανδικού νόμου Wet bescherming klokkenluiders και του γερμανικού Hinweisgeberschutzgesetz. Η οδηγία κάνει σαφή διάκριση μεταξύ οντοτήτων με 50 έως 249 υπαλλήλους, οι οποίες μπορούν να κοινοποιούν υπηρεσίες για την παραλαβή καταγγελιών και τη διερεύνησή τους, και μεγαλύτερες οντότητες, για τις οποίες αυτή η εξαίρεση δεν προβλέπεται. Για τον ακριβή τρόπο με τον οποίο μια χώρα έχει ενσωματώσει αυτή τη διάκριση, ο εθνικός νόμος υλοποίησης είναι η κατάλληλη πηγή.