Czy przedsiębiorstwa w ramach grupy mogą korzystać z jednego kanału zgłoszeń?

Udostępnianie jest dozwolone, ale tylko dla podmiotów zatrudniających do 250 pracowników

Tak, przedsiębiorstwa w ramach grupy mogą używać wspólnych zasobów do otrzymywania i badania zgłoszeń, ale dotyczy to tylko podmiotów zatrudniających od 50 do 249 pracowników. Grupa, której poszczególne części znajdują się w tym przedziale, może zatem wybrać ustanowienie jednego kanału do zgłaszania, który działa jednocześnie dla kilku podmiotów zależnych, z jednym punktem przyjęcia i jedną strukturą obsługi, która dla wszystkich połączonych części stosuje te same terminy i procedurę.

Wyjątek ten nie dotyczy podmiotów zatrudniających 250 pracowników lub więcej: uważa się, że muszą one posiadać własny kanał, nawet jeśli są częścią grupy, która w pozostałym zakresie spełnia warunki udostępniania. Liczba pracowników spółki dominującej lub grupy jako całości nie stanowi punktu wyjścia — chodzi o wielkość poszczególnego podmiotu prawnego. Grupa ze znaczną spółką holdingową i wieloma mniejszymi spółkami zależnymi może znaleźć się w sytuacji mieszanej: mniejsze części udostępniają kanał, większe posiadają własne rozwiązanie. To, co również pozostaje obowiązujące, niezależnie od tego, czy kanał jest udostępniany: rada pracowników każdego połączonego podmiotu zachowuje własne prawo zatwierdzenia regulaminu obowiązującego dla tego podmiotu, a terminy na potwierdzenie otrzymania i na ocenę biegną na zgłoszenie, a nie na grupę.

To, co reguluje artykuł 8 dyrektywy

Możliwość ta wynika z artykułu 8 dyrektywy (UE) 2019/1937, która stanowi podstawę dla krajowych ustaw dotyczących ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości, w tym holenderskiej Ustawy o ochronie osób zgłaszających nieprawidłowości i niemieckiej Hinweisgeberschutzgesetz. Dyrektywa wyraźnie rozróżnia między podmiotami zatrudniającymi od 50 do 249 pracowników, które mogą udostępniać zasoby do otrzymywania zgłoszeń i prowadzenia dochodzeń, a większymi podmiotami, dla których wyjątek ten nie ma zastosowania. Dla precyzyjnego sposobu, w jaki dany kraj wdrożył to rozróżnienie, krajowa ustawa implementacyjna jest właściwym źródłem.