Geldt de Duitse klokkenluiderswet voor mijn vestiging daar?

Voor een Duitse vestiging geldt de Duitse wet, niet de Nederlandse

Een vestiging in Duitsland valt in de meeste gevallen onder de Duitse Hinweisgeberschutzgesetz (HinSchG), los van wat er in Nederland al geregeld is. De Duitse wet werkt met dezelfde drempel als de Nederlandse Wet bescherming klokkenluiders: vanaf vijftig werknemers geldt de plicht om een intern meldkanaal in te richten. Die telling gaat over het aantal werknemers dat in Duitsland werkt, niet over het totaal van de hele organisatie wereldwijd. Een Nederlandse werkgever met een Duitse vestiging van vijftig of meer werknemers krijgt daarmee te maken met twee afzonderlijke wetten die naast elkaar lopen: de Nederlandse voor het Nederlandse deel, de Duitse voor het Duitse deel.

Ook onder die drempel van vijftig kan de plicht al gelden, namelijk voor werkgevers in effectendienstverlening, beleggingsondernemingen, en het voorkomen van witwassen en terrorismefinanciering. Dat is dezelfde uitzondering als in de Nederlandse wet, met net iets andere bewoordingen. Een Duitse vestiging die op zichzelf onder de vijftig werknemers blijft, ontsnapt dus niet automatisch aan de verplichting als de vestiging in een van deze sectoren actief is. Voor de rest volgt de Duitse regeling grotendeels dezelfde opzet als de Nederlandse: een ontvangstbevestiging en een termijn voor de informatie over de beoordeling, een rol voor de Betriebsrat vergelijkbaar met de Nederlandse ondernemingsraad, en een eigen extern meldpunt bij het Bundesamt für Justiz.

Waar dat staat: HinSchG en artikel 8 van de richtlijn

De Duitse verplichting tot een intern meldkanaal staat in de Hinweisgeberschutzgesetz, met de drempel en de sectorale uitzondering in § 12 Abs. 3 HinSchG. Deze wet is de Duitse implementatie van artikel 8 van richtlijn (EU) 2019/1937, dezelfde EU-richtlijn die ook aan de Nederlandse Wet bescherming klokkenluiders ten grondslag ligt — vandaar dat beide wetten zo veel gelijkenis vertonen, terwijl het toch echt twee aparte nationale wetten zijn die elk voor hun eigen grondgebied gelden.