Moet ik anoniem melden mogelijk maken?

Anoniem melden is geen wettelijke verplichting

Nee, een werkgever hoeft anoniem melden niet mogelijk te maken. Zowel de Nederlandse Wet bescherming klokkenluiders als de Duitse Hinweisgeberschutzgesetz verplicht tot een intern meldkanaal, een procedure en de bijbehorende termijnen, maar geen van beide wetten schrijft voor dat een medewerker zonder naam moet kunnen melden. Een meldkanaal dat alleen meldingen op naam accepteert, voldoet dus aan de wettelijke basisplicht.

Het verschil zit in wat er gebeurt als een anonieme melding er tóch binnenkomt, en dat verschil is niet cosmetisch. In Nederland hoeft een anonieme melding niet te worden behandeld; de werkgever mag hem naast zich neerleggen. In Duitsland ligt dat anders: komt een anonieme melding binnen, dan hoort die wél te worden opgepakt, ook al was er geen plicht om er een kanaal voor in te richten. Voor een organisatie die in beide landen actief is, betekent dit dat eenzelfde meldpagina in Nederland een anonieme melding kan negeren, en in Duitsland niet. Daarnaast geldt in beide landen dat de ondernemingsraad (Nederland) of de Betriebsrat (Duitsland) instemmingsrecht heeft op de inrichting van de meldregeling — ook als anoniem melden er geen deel van uitmaakt, is dat instemmingstraject niet vrijblijvend.

Wat de Wbk en de HinSchG hierover zeggen

De ruimte om hierover zelf te beslissen komt voort uit de Europese richtlijn zelf: artikel 6 van richtlijn (EU) 2019/1937 laat de keuze over anonieme meldingen uitdrukkelijk aan de lidstaten. Nederland heeft die keuze ingevuld in de Wet bescherming klokkenluiders, waarin geen verplichting tot een anoniem kanaal staat en een binnengekomen anonieme melding niet hoeft te worden behandeld. Duitsland heeft in § 16 Abs. 1 Satz 4 HinSchG dezelfde vrijheid om geen anoniem kanaal in te richten, maar heeft aan een eenmaal binnengekomen anonieme melding wél een behandelplicht gekoppeld.