Czy muszę umożliwić zgłaszanie anonimowe?

Anonimowe zgłaszanie nie jest wymogiem ustawowym

Nie, pracodawca nie musi umożliwiać anonimowych zgłoszeń. Zarówno holenderska Ustawa o ochronie sygnalistów, jak i niemiecka Hinweisgeberschutzgesetz zobowiązują do wewnętrznego kanału zgłoszeń, procedury i związanych z nią terminów, ale żadna z tych ustaw nie wymaga, aby pracownik mógł zgłaszać się bez podania imienia i nazwiska. Kanał zgłoszeń, który przyjmuje wyłącznie zgłoszenia na nazwisko, spełnia więc podstawowy wymóg ustawowy.

Różnica polega na tym, co się dzieje, gdy anonimowe zgłoszenie mimo wszystko wpłynie, i ta różnica nie jest czysto kosmetyczna. W Holandii pracodawca nie musi rozpatrywać anonimowego zgłoszenia; może je odłożyć. W Niemczech jest inaczej: jeśli wpłynie anonimowe zgłoszenie, musi ono być podniesione, nawet jeśli nie było obowiązku utworzenia dla niego kanału. Dla organizacji działającej w obu krajach oznacza to, że ta sama strona zgłoszeń w Holandii może ignorować anonimowe zgłoszenie, a w Niemczech nie. Ponadto w obu krajach rada pracowników (Holandia) lub Betriebsrat (Niemcy) mają prawo do wyrażenia zgody na uregulowanie procedury zgłoszeń — nawet jeśli anonimowe zgłaszanie nie jest jej częścią, ten proces uzyskiwania zgody nie jest fakultatywny.

Co mówią na ten temat Ustawa o ochronie sygnalistów i Hinweisgeberschutzgesetz

Możliwość samodzielnego podejmowania w tej sprawie decyzji wynika z samej dyrektywy europejskiej: artykuł 6 dyrektywy (UE) 2019/1937 wyraźnie pozostawia wybór dotyczący anonimowych zgłoszeń państwom członkowskim. Holandia wypełniła ten wybór w Ustawie o ochronie sygnalistów, która nie zawiera obowiązku utworzenia kanału anonimowego i nie wymaga rozpatrzenia wpłyniętego anonimowego zgłoszenia. Niemcy mają w § 16 Abs. 1 Satz 4 HinSchG tę samą swobodę, aby nie tworzyć kanału anonimowego, ale wiążą z już wpłyniętym anonimowym zgłoszeniem obowiązek jego rozpatrzenia.