moeten buitenlandse medewerkers in hun eigen taal kunnen melden

Meertalig melden is geen wettelijke verplichting, wel praktisch aan te raden

De wet schrijft niet voorschrijvend voor in welke taal of talen een meldkanaal moet worden aangeboden. Artikel 9 van richtlijn (EU) 2019/1937 bepaalt wel dat medewerkers duidelijke en toegankelijke informatie moeten krijgen over de meldprocedure, en artikel 2 van de Wet bescherming klokkenluiders legt vast dat de interne procedure schriftelijk of elektronisch beschikbaar moet zijn. "Toegankelijk" wordt in de wet niet vertaald naar een concrete taaleis, maar bij een team met veel niet-Nederlandstalige medewerkers ligt de vraag voor de hand of de informatie in de praktijk wel begrijpelijk is voor iedereen die er gebruik van moet kunnen maken.

Voor organisaties met een internationaal samengestelde personeelsbezetting is het daarom gangbaar om de meldpagina en de bijbehorende toelichting in meer dan één taal aan te bieden, ook als dat niet als afzonderlijke wettelijke plicht is geformuleerd. Hoe dat wordt ingevuld — een vaste set talen, of de mogelijkheid voor de melder om zelf een taal te kiezen — is aan de werkgever. Dat sluit aan bij de bredere vraag hoe informeer ik medewerkers over het meldkanaal, waarin taal en toegankelijkheid van de informatie een vast terugkerend punt zijn. Ook bij het opstellen van de procedure zelf, zoals beschreven bij wat moet er in een klokkenluidersregeling staan, is de doelgroep van medewerkers het uitgangspunt voor de vorm die wordt gekozen.

Wat artikel 9 en artikel 2 wel en niet regelen

Artikel 9 van richtlijn (EU) 2019/1937 verplicht tot heldere en toegankelijke informatievoorziening over de procedure, en artikel 7 van dezelfde richtlijn regelt de inrichting van interne meldkanalen in algemene zin; geen van beide bepalingen noemt een taalvereiste. Artikel 2 van de Wet bescherming klokkenluiders herhaalt de eis dat de procedure schriftelijk of elektronisch vastligt, zonder daarbij een specifieke taal voor te schrijven. De keuze voor meertaligheid volgt dus niet rechtstreeks uit een wetsartikel, maar uit de manier waarop een organisatie zelf invulling geeft aan de eis van toegankelijkheid.