czy pracownicy zagraniczni muszą mieć możliwość zgłoszenia w swoim własnym języku

Zgłaszanie wielojęzyczne nie jest wymogiem ustawowym, ale jest praktycznie zalecane

Prawo nie stanowi szczegółowo, w jakich językach kanał zgłaszania powinien być oferowany. Artykuł 9 dyrektywy (UE) 2019/1937 stanowi, że pracownicy muszą otrzymać jasne i dostępne informacje o procedurze zgłaszania, a artykuł 2 ustawy o ochronie osób zgłaszających nieprawidłowości określa, że procedura wewnętrzna musi być dostępna na piśmie lub w formie elektronicznej. "Dostępność" nie jest w prawie tłumaczona na konkretny wymóg językowy, ale w przypadku zespołu, w którym pracuje wielu pracowników mówiących innymi językami niż polski, nasuwa się pytanie, czy informacje są w praktyce zrozumiałe dla wszystkich, którzy powinni móc z nich korzystać.

Dlatego w organizacjach o międzynarodowym składzie pracowników powszechnie rekomenduje się oferowanie strony zgłoszeniowej i towarzyszącej dokumentacji w więcej niż jednym języku, nawet jeśli nie zostało to sformułowane jako odrębny wymóg ustawowy. To, jak to się rozwiąży — z ustalonym zestawem języków, czy możliwością dla zgłaszającego wybrania własnego języka — pozostaje decyzją pracodawcy. To nawiązuje do szerszego pytania jak informuję pracowników o kanale zgłaszania, w którym język i dostępność informacji są stałym punktem powracającym. Również przy opracowywaniu samej procedury, jak opisano w co musi zawierać regulacja ochrony osób zgłaszających nieprawidłowości, pracownicy jako grupa docelowa są punktem wyjścia dla wybranej formy.

Co reguluje, a czego nie reguluje artykuł 9 i artykuł 2

Artykuł 9 dyrektywy (UE) 2019/1937 wymaga jasnego i dostępnego przekazywania informacji o procedurze, a artykuł 7 tej samej dyrektywy reguluje ogólnie funkcjonowanie wewnętrznych kanałów zgłaszania; żadne z tych postanowień nie wymienia wymogu językowego. Artykuł 2 ustawy o ochronie osób zgłaszających nieprawidłowości powtarza wymóg, że procedura musi być udokumentowana na piśmie lub w formie elektronicznej, bez narzucania konkretnego języka. Wybór wielojęzyczności wynika zatem nie bezpośrednio z artykułu ustawy, lecz ze sposobu, w jaki organizacja sama realizuje wymóg dostępności.